Maternal Letters

55

2010-11-28T08:40:00.000+03:30

این داغان شدن ها را بگذار به حساب آلودگی هوا و باقی قضایا. مادرت دیگر پیر شده است، تو بال و پر می زنی و می پری. حواست به من نباشد، شاید به جایی برسی. این جا کسی نمی خواهد به کلاس قصه در ادیانش برسد، گویا همه اش را از برند. گویی مسخ شده اند.
همه اش تقصیر آن دو پتوست...اگر یکی بودند...

54

2010-09-09T13:46:00.002+04:30

می نشینم روی تخت با روتختی حوله ای سبز و برجستگی هایش پایم را قلقلک می دهد. ذهنم پر است از همه چیز. از خیلی چیزها. فکر می کنم ممکن است به زودی از هم بشکافد و هر چه تویش است، پرتاب شود بیرون که خوب نیست. کسی نباید بفهمد.
تو خوب یادت می آید آن روزهایی را که گذشت. الان فقط منم و خودم و پنجره هایی که هر یک به نمایی باز می شوند. پرده ی خردلی راه راه با طرح های مخملی که پشتش پنجره های دیگر است . ساختمان های سنگی و بیجان. پرده ی لیمویی روشن با ردیف کاج های بی سلیقه ای که چیده شده اند تا دورتر ها و زمین خاکی و خیابان که توش دعوا می شود و من آویزانِ پنجره برای ارضای حس کنجکاوی.
سخنی نیست و ذهن، در کنش ها و واکنش ها دست و پا می زند. دو خط دراز روی هر گونه، روز به روز عمیق تر می شوند و برای دراماتیک تر کردن قضیه، من به مرگ نزدیک تر.

53

2010-08-29T00:41:00.004+04:30

تو که می دانی چقدر بی لیاقتم من. دیگر چه انتظاری داری؟ سکه ها را هم که برداشتی مال خودت اصلن. . . اما بدان و آگاه باش که درد من نه سکه و مادیات، بلکه چیزهای غیر مادی بود. رنج و درد من را تو نمی بینی. هیچ وقت نمی بینی. حتی وقتی هم که بیایی رنجی در کار نخواهد بود. الان هم سرت را پایین نینداز و با انگشت شست پایت روی موزاییک کف حیاط نقش نکش. گچ بردار و روی دیوارهای آجری حیاط نقاشی کن. هرچه می خواهی. مهم نیست، هیچ کس دعوایت نخواهد کرد. امروز را حق داری، فوقش فردا با شلنگ دیوارها را آب می گیرم.
هرچند. . .این کار ها هم از ما گذشته است. . .

52

2010-08-23T13:14:00.002+04:30

فکر می کنم دیگر وقتش رسیده باشد. خب. خوب توی چشم های من نگاه کن. چه فکری می کنی با خودت؟ نکند تصورت این است که من از تو خیلی بزرگترم، حرفت را نمی فهمم و عقایدم قدیمی و مزخرف است؟؟؟
ببین ممکن است این طور باشد که می گویی. پس به نظرم تمام آن سکه ها را برای خودت بردار. به پاسگاه اگر ببری، از کجا می خواهی مطمئن باشی که به دست صاحبانشان می رسند؟ نه. راه بهتر این است که آن ها را در بانکی پس انداز کنی و حتی یکی اش را هم به من ندهی، این برای تو می شود سرمایه. چیزی که الان مادرت ندارد و کسی هم نیست که به او آن را بدهد.
تو خیلی خوش شانس تر از منی. از خیلی جهات.
با این سرمایه می توانی هر کاری که بخواهی بکنی. فکر نکن که تنها مشکل مادرت نداشتن سرمایه است ها، نه این طور هم نیست. گشادی هم به هر حال یک معضل دیگر برای او محسوب می شود. با تمام این اوصاف، بچه جان، اگر میخواهی برای خودت کسی شوی و سری از توی سرها در بیاوری، باید از همین الان شروع کنی.

51

2010-08-16T10:42:00.003+04:30

می خواهم برایت معمایی طرح کنم. تصورش را بکن که یک کیسه پول (پر از سکه ی تمام بهار آزادی طرح قدیم) را گوشه ی پیاده رو پیدا می کنی. خیابان بی نهایت خلوت است و در آن پرنده پر نمی زند. هیچ چیز دیگر هم پر نمی زند. برف هم می آید و زمین سفیدِ سفید است. (این برای فضاسازی است، اما گفتن ندارد با این که برف می بارد و زمین یکدست سفید است، روی کیسه را نپوشانده و معلوم است تا تو ببینی اش) تو داری تنهایی، دست در جیب و لرزان از سرما در خیابان قدم می زنی و چشمت به این کیسه می افتد.
چه کار می کنی؟ از بین گزینه های زیر بایستی انتخاب کنی.
الف) آن را بر می دارم و با خود به خانه می برم و همه را برای خودم خرج می کنم، حتی یکی اش را هم به مادرم نمی دهم.
ب) آن را به کلانتری محل برده و تحویل می دهم.
ج) آن را بر می دارم و همه را به مادرم تقدیم می کنم.
د) آن را بر می دارم و در بانکی پس انداز می کنم تا بعداً تصمیم بگیرم که چه کارش بکنم.
هـ) آن را بر می دارم و به اولین گدایی که در سطح شهر می بینم، می دهم.

حالا باید فکر کنی بچه جان. خوب امکانات مخفی شده در هر گزینه را در نظر بگیر. من منتظر جواب تو می مانم. فقط این را بهت بگویم که آمدن یا نیامدنت، حالا بستگی خیلی زیادی به جوابی که به این سوال می دهی دارد. فکرهایت را بکن و من را بی خبر نگذار.

50

2010-07-31T10:33:00.001+04:30

شماره ی پنجاه شد. تو نیامدی هیچ، چه بسا من هم بروم یک جای خیلی خیلی دور و هیچ وقتِ هیچ وقت برنگردم. آه...

49

2010-07-13T12:51:00.002+04:30

وقت هایی است که آدم دلش می خواهد به هیچ چیز فکر نکند و بنشیند و تخمه بشکند. جلوی تلویزیون، زیر خنکی باد کولر، و هم چنان که از تماس رویه ی مبل با پوست تنش لذت می برد، هوس کند که پوست تخمه ها را به جای آن که توی بشقاب یا هر ظرف دیگری بریزد، تف کند روی زمین. پاهایش را هم دراز کند روی میز جلوی مبل، پرده ها را هم بکشد تا نور آفتاب نیفتد توی خانه، بعد هم یک فیلم بگذارد توی دستگاه دی وی دی پلیر و تلفن را هم از برق بکشد و موبایلش را هم خاموش کند و با خیال راحت، بنشیند فیلمش را ببیند.
بعد، آدم دلش می خواهد سال ها همین طور فیلم ببیند. آن یک نفرِ خیلی خاص هم کنار آدم نشسته باشد و با آدم پوست تخمه ها را تف کند روی زمین. بعد هم دستش را بیندازد دور آدم، و آدم هم چنین از تماس پوست بدن او با خودش هم لذت ببرد. و بعد هم همین طور فیلم ببینند و برق هم هیچ وقت نرود و باد کولر هم هیچ وقت کم نشود و مجبور نباشند بلند بشوند بروند آن جلو فیلم را عوض کنند، فیلم از همان جا عوض بشود.

کودک جان! فکر می کنی چند سال ممکن است طول بکشد تا تو هم دلت بخواهد؟

48

2010-07-01T18:52:00.003+04:30

بعد از ظهر، پرده های اتاق کشیده است. نور نارنجیِ لطیف افتاده توی اتاق و دیوارهای سفید، رنگی متمایل به کرم پیدا کرده اند. رنگش مثل هویج بستنی است اگر که بستنی های وانیلی سفیدش آب شده باشند و با آب هویج، ترکیب. یک نگاه به چشم هایی که معصومانه بسته اند می کنی و دلت می خواهد ببینی چه دارند می بینند. حس لطیف و مایل به نارنجی اتاق و تماس ملافه ی خنک با تن برهنه ی نرم و دوست داشتنی اش، آرامت می کنند و ساعت ها به قفسه ی سینه اش نگاه می کنی که چه طور با هر نفس به آرامی بالا و پایین می روند. دلت می خواهد بغلش کنی و لبریز شوی از حس زندگی. حس بودن و زیستن. آرام می شوی.

×××

صبح، پرده های اتاق کشیده است. نور کمرنگ مایل به خردلی، اتاق و دیوارهای سفید را سایه دار کرده و لیوان آبی که روی میز کنار تخت قرار دارد، پر از حباب های کوچک و ریز شده است. چشهای بسته، نفس های آرام و تن برهنه زیر ملافه ی لطیف. همه و همه نشان دهنده ی حضور. تکرار و باز هم حضور. حضور زندگی. جریان آن در میان همه چیز. آینه ی قدیِ کنار تخت، همه چیز را دو تا می کند. او. تو. ملافه. تکان های قفسه ی سینه. یک زندگی نه، که دو زندگی در جریان است. دو خوشبختی. دو شادی. دو لذت و تکرار و آرامش و خشم و فریاد و سکوت در جریان است.

به تصویرت درون آینه نگاه می کنی. چشم هایی که دورشان سیاه شده از ریمل شب گذشته. صورت مایل به صورتی و لب هایی کرم و اگر دقیق بشوی، دردی نهان و لذتی در کنار درد و آرامشی بر فراز هر دوی این ها. این یعنی جریان داشتن در مسیر جهان. نگاهش می کنی. آرامِ آرام، با چشم های بسته. سرشار می شوی از حس خوب بودن، از پوچی، از تکرار، از عادت و از خواستن.

. . .

47

2010-06-23T17:14:00.002+04:30

اگر کمی باران می بارید و همه چیز را قدری خیس می کرد و به این زودی ها خشک نمی شدند، راحت تر بود که تو را ببرم بیرون و بگردانمت و خوش بگذرانیم. به من نگو. به من چه که باران نمی آید!
روان نویس های رنگی خیلی قشنگ. چندین شیشه ی خالی عطر و یک خرس پاندای قدیمیِ چرک مرده. این جا را می خواهی چه کنی خب؟ بهتر نیست کلاً بی خیال آمدن بشوی و در همان جا با تاج و چنگ طلایت مشغول باشی؟ همان جا که نمی دانمش. همان جا را می گویم.
حرفی نداری. مثل بابایت هستی. مثل مامانت هستی. ساکت می شوی و فقط نگاه می کنی. خب بکن. برایم مهم نیست که تو می خواهی یا نمی خواهی. حتی برایم مهم نیست که فکرهایت را کرده ای یا نه. می خواهم و می آیی. او هم می خواهد. حتی شده با پس گردنی خواهیمت آورد! پس مواظب سرت باش...کودکم!

46

2010-06-17T13:14:00.002+04:30

من را ببخش که وقت نمی گذارم. من را ببخش که نمی خوانم. که نمی نویسم. من را برای همه ی این ها ببخش.

خانه ی الهه که بودیم، می نشستم پای پیانوشان و سعی می کردم موسیقی متن فیلم پیانو را بنوازم. برایم مثل Resistance می ماند. از آن آهنگ هایی هستند که هر وقت می شنوم، گلوله ی گنده ای می آید تو گلویم و چشم هایم خیس می شوند. مثل احمق ها نت هایش را که توی ذهنم سعی می کردم در بیاورم و بنوازم، اشک می ریختم.

حالا این جا سکوت است. به جز صدای آرام نفس هایش و تق و تق دکمه های کیبورد. و من مانده ام خیره به صفحه ی مانیتور و همه چیز تار می شود. تار می شود و اشک ها پایین چشمم جمع می شوند. پشت سر هم. نیرویشان به تدریج بیشتر می شود ولی هنوز نمی توانند پایین بیاند. بالاخره اما سدشان را می شکنند و تاری از بین می رود. هی می آید و هی می رود. همین طور هی پشت سر هم. دیگر نمی توانم بنویسم. نفسم بالا نمی آید. نمی فهمم چه مرگم است.

45

2010-06-16T22:16:00.002+04:30

بیصداییِ این روزهای مادرت، خودش را خیلی عذاب می دهد. گیج شده است بچه جان. گیجِ گیج. همه چیز به دور سرش می چرخد و دلش قطعاً یک جنگل نوردیِ تفریحی می خواهد.

44

2010-06-12T10:30:00.002+04:30

بهش بگو پلنگه
پلنگِ چش قشنگه

تب و تاب و دلتنگیِ این روزها را هیچ جوره نمی توانم مقایسه کنم با هیچ چیزِ دیگری. موافقی که آدم به دست می آورد چیزی را که مدتی نداشته و بعد در غصه ی نداشتن موقتی اش می نشیند؟ کلاً آدم سریع پررو می شود. تو اما سعی کن وقتی آمدی پررو نباشی. البته نمی دانم من که احتمالاً یادت نمی دهم، خودت غریزی یاد بگیر. اصلاً کلاً توقعت زیاد است. همه چیز را که نباید من یادت بدهم! چه می شود کمی هم از خودت مایه بگذاری؟ نه واقعاً چه می شود؟

علی الخصوص وقتی چشاش از ته دل جلوی چشام می خنده. . .

43

2010-06-08T21:30:00.000+04:30

می نشینی آن گوشه و با چشم های گردت تند تند پلک می زنی و ما را نگاه می کنی که چه طور به هم می پیچیم و به خود می پیچیم و به دنیا می پیچیم و می پیچیم...
دلت تنگ شده بود برای یک جمع کامل که ناقص نباشد، نه؟ ظریفِ کوچک! برادر ها و خواهرهایت هم این جا هستند و می رقصند و آواز می خوانند. لازم نیست اشک بریزی. دلت تنگِ چیست؟ مگر قول نداده بودم که همه چیز مثل قبل می شود، و خیلی زود؟ تو از من خوشبخت تری. این را می دانستی؟ ممکن بود قولی بشنوم که زودِ زود که هیچ، دیرِ دیر هم هنوز فکرش را بکنم. بی انصاف نیستم، اما تو به هر حال خوشبخت تری از مامانت. در ضمن، شاد باش که می خواهیم آن «بهترین هدیه» را به تو بدهیم. کلاً خیالت نباشد. آرام، ساکن... همین جایی.

42

2010-06-01T01:13:00.001+04:30

Words have got values.

41

2010-05-30T21:07:00.002+04:30

You didn't see what the hell

was about to start

a hurricane, a gigantic one

inside my heart.

you had no idea

about my invalidity

my cages, my assertiveness

and a life which is called nearly shitty.

And then, you stir up the fact

that this is not going to end up well

that I am bound to suffer

in my own depressive lonely cell.

Well, after all you have someone

to tell all these and make them cry

yes honey, I'm always here

beside you, and I will try.

40

2010-05-24T09:56:00.002+04:30

بچه جان، من سیرِ خاصی نمی خواستم بگذارم برای هیچ چیز، این قدر هم جفتک نینداز. آرام بگیر وگرنه سبیل آتیشی را جداً هستم!

گرد و خاک هوا خودش خود به خود کمتر شد، البته به نظر من این طور آمد که معمولاً بیرون نیستم که درک کنم جریان باد چگونه است. باید توی این مدت هم یک راه درآمد خفنی پیدا می کردم برای خودم، نمی دانم چه طوری، ولی کمرم دارد زیر پول آژانس می شکند. یعنی کمر من که نه، کمر بقیه.

40 شماره گذشت و تو نیامدی، نکند می خواهی 50 شماره هم بگذرد و نیایی؟

آه!

39

2010-05-23T09:38:00.002+04:30

یک روز می تواند یکشنبه باشد و تو منتظر نباشی. می تواند یکشنبه باشد، منتظر هم باشی. از آن طرف اتوبان صدای خِچ و خِچ ماشین ها ( که به من ربطی ندارد چرا هم چنین صدایی از خودشان در می آورند) هم بیاید و هیچ حسی را در تو بیدار نکند به جز این که دلت بخواهد.

بعد دیگر کم کم همه چیز شکل کلی شان را از دست می دهند. یکشنبه می شود چهارشنبه و آبی آسمان هم سرمه ای و کلاً خِچ و خِچ ماشین ها دیگر به گوش نمی رسد و انگار که همه خوابند.

فردایش دوباره یکشنبه است و تو می توانی منتظر...

38

2010-05-22T11:24:00.002+04:30

آیا امکان دارد که یک نفر از خواب بیدار شود و ببیند فکش قفل شده است؟
کودک جان! شما همه ی این احتمالات را در نظر بگیر و خوبِ خوب فکرهایت را بکن. بعد به من اطلاع بده.

37

2010-05-20T18:50:00.003+04:30

سرت از چرخ فراتر می رفت...

همیشه دلش می خواست پایش را جای پای آدم های مهم تر از خودش بگذارد. دلش می خواست حداقل این طوری برای خوش اعتباری دست و پا کند. بعد یک روز تصمیم گرفت پایش بگذارد جای پای رئیس اداره شان، چون با خودش کلی فکر کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که این طوری شاید بتواند روزی رئیس بشود. همه چیز داشت خوب پیش می رفت و او راضی از جای پای جدیدش، یک روز رئیسش را در اتاقش مشغول معاشقه با نامزدش دید و از آن به بعد بود که تصیم گرفت پایش را بگذارد جای پای آدم های کم اهمیت تر از خودش. چون این طوری دیگر نگران از دست دادن نامزدش هم نمی بود، چون در هر صورت پیش آدم های کم اهمیت تر از خودش، او قابل افتخارتر و معاشقه تر بود.

36

2010-05-16T09:52:00.002+04:30

صبح من...

بچه ی نازنین! می آیی تا چند وقت دیگر و می بینی خودت، که چه طور، بعضی وقت ها اگر قرار باشد هی نگران شوی، نگران می شوی! اما در کل سعی کن خیلی زیاد نگران نباشی. فکر این جدایی موقتی را هم نکن. چرا غصه می خوری؟ من و بابا؟ دلت می سوزد که پیش هم نیستیم؟

همه چیز درست می شود و در یک صبح قشنگ، وقتی که تازه بیدار شده ای، ما را خواهی دید که کنار هم نشسته ایم و به تو لبخند می زنیم.

تا آن موقع حتماً...

نمی دانم.

خودم هم دلتنگم بچه جان!

اما ایمان دارم که درست می شود همه چیز...

پ.ن: شاید امروز بستری بشوم، شاید.

35

2010-05-15T14:57:00.002+04:30

باد تندی می وزد که تو را می ترساند. صدایش توی گوشت می پیچد و درخت های کنارت را، که خیلی از تو بلندتر هستند، تکان می دهد. می دوی سمت مادرت و دستش را سفت می چسبی و سرت را لای مانتوی گشادش قایم می کنی. دست مادر سرد است. مثل دست تو.

***

بیدار می شوی و هنوز هوا تاریک است. ساعت را نگاه می کنی، هشت صبح است. از جایت می پری و یادت می رود عصاهایت را از کنار تخت برداری. شروع می کنی به دویدن در فضای بی انتهای خانه. توی یکی از اتاق خواب های پشتی پیدایش می کنی که خوابیده بغل دستِ پدرش و آرام آرام نفس می کشد. پیراهن راه راه مشکی قهوه ای اش را بر تن کرده و دست های کشیده اش را روی دلش گذاشته است. می روی دم گوشش زمزمه می کنی که امتحان دارید و باید بیدار شود. چشم هایش را باز می کند. تو را می بیند و لبخند می زند. دستش را روی گونه ات می کشد و می نشیند. سرت را به سینه اش می فشرد و حالت را می پرسد. لبخندی می زنی و بغض پنهانی گلویت را می فشارد. گونه اش را می بوسی و او ناگهان دستپاچه از تو می پرسد پس عصاهایت کجا هستند. به او می گویی که هول شدی و یادت رفت بیاریشان. او بلندت می کند و تو را بغل می کند و تا اتاقت، که فاصله ی زیادیست، عطر تنش را استشمام می کنی و می شوی لبریز از او. دم در اتاق که می رسید، می بینید که آن جا چند نفر دیگر به جز شما هم هستند. در گوشش می گویی:«...» و او در جواب لبخندی می زند و به آرامی می گوید:«...»

و می روید توی اتاق.

***

مثل یک ماهی شده ای که هی از دستش لیز می خوری.

34

2010-05-14T14:15:00.005+04:30

من این جا

فتاده پای برجی سرد و تاریک

زنجیر بر پا، خاموش و نزدیک

تا آسمانی تندرآلود

بر دست و پاهایم چه دارم

زخم های ندامت

تنهای تنها

می سپارم گوش به آواز غمگین کلاغی

بر نوک برج.

آرامِ آرام

می بینی ام از دور

اما نمی بینی زخم ها را

نمی دانی ندامت را

زنجیرها را برنمی داری.

آغوش من تنهاست

دست تو را در خواب می بینم

روی گونه، روی شانه م

من ویرانم...ویرانم..ویرانم...

تنها تویی تک روزن کم سوی امید

بر کل جانم.

تنها تو.

33

2010-05-13T23:26:00.002+04:30

من بازگشتم...

بازگشتن همیشه خوب است. یک منظور خاصی داشتم از این حرفم، الان یادم نمی آید که چه بود.

گونه ی آدم همیشه به نظر جای نرم و دلپذیری می آید. البته شاید گفتن "می آمد" مناسب تر باشد. نمی دانم. مطمئن نیستم یعنی. آخر این حکم کلی شاید الان در مورد من صدق نکند، اما در مورد بقیه و علی الخصوص آن مورد خاص یعنی "او" هنوز هم به قوت خود باقیست. از طرفی من که نمی خواهم متهم یه خودشیفتگی شوم. به نظرم از اول هم این مورد خاص برای من، یعنب درباره ی من، نه نرم بوده نه دلپذیر. اصلاً دیگر کم کم دارم متوجه می شوم که یک چیز دلپذیر در این وجود نیست. یعنی وجود من.

نمی دانم چرا یک مرتبه دلم برای در یک تاکسی نشستن از متروی ترمینال جنوب و گیر کردن سر آن چراغ قرمز کذایی اش که کمی آن طرف تر بود، تنگ شد.

دون خوان. بچه. تیک و تاک.

موضوع...موضوع. تمام که نمی شوند موضوعات دنیا؟ اصلاً موضوعات در دنیا مثل انرژی می مانند. هیچ وقت تمام شدنی نیستند. کلاً حس من این است که شاید این قضیه زیادی کش پیدا کند یا طول یابد، اما بعضی وقت ها هرچه پیش آید خوش آید را می شود چپاند تنگ هر موضوعی. بعدش دیگر هر رفتاری و هر کنش یا واکنشی و حتی هر میان کنشی منطقی جلوه می کند.

یک نفر ممکن است خیلی چیزها نباشد. مثلاً من خودم بدجنس نیستم. نه...نمی خواستم با این صفت شروع کنم. منظورم چیز دیگری بود. من...من...اِم م م م م...من می دانم که دیوث نیستم. تنها صفتی که به جز بدجنس الان در ذهنم حضور داشت این بود. نمی شود من را مقصر خواند بابت این قضیه و نمی شود گفت که کاملاً بی تقصیر هم هستم. در کل چیزی هستم احتمالاً بینابین. من همیشه دلم می خواسته مثل خیلی از آدم ها که در تعادلند، در تعادل باشم. شاید این بهترین فرصت بود.

انگیزه ی خوردن آدم می تواند چیزهای مختلفی باشد. من خودم فهمیده ام که همیشه به یک انگیزه برای خوردن شاید نیاز داشته ام، ممکن است ناخودآگاه بوده باشد. الان اما بی انگیزه شده ام و قار و قور شکم دیگر معنایی ندارد. چون مثل یک نما، به قول لف، در کنار چیزهای دیگر، یعنی مفاهیم دیگر، معنا می یابد.

بی ملاحظه ی کودن!

کلمه ی کودن را هم باید یادم باشد بعداً حسابی باز کنم.

32

2010-05-13T23:03:00.003+04:30

شاید بعضی وقت ها یادش می رود که دوری اش برایت چقدر سخت است. البته فقط گفتم شاید! جداً فقط گفتم شاید، حکم کلی و قطعی که ندادم! من فقط با شاید ها و اما و اگرها سر و کار دارم، البته معمولاً.

بچه ننه...بچه ننه...بچه ننه...بچه ننه...

ننه بچه!

اَه! تو هم همین جوری الله بختکی و شکمی تربیت می شوی، حالا ببین کی بهت گفتم!

31

2010-05-07T19:36:00.002+04:30

یک امیدواری هایی هستند، بعضی وقت ها آدم به خودش می دهد. حتی خودش هم بر کم بودن احتمالشان واقف است، اما دوست دارد به خودش امیدواری بدهد. بچه جان! این شرایطِ الانِ من است. لا اقل با خودم می گویم بابا اگر مهمان نداشت ( که من نمی دانم چرا آدم باید روز جمعه بلند بشود برود جایی؟) حتماً می آمد این جا و من را می دید. البته من هنوز نمی دانم احتمال این کم است یا نه... حتی الان می توانم فکر کنم که کاش مهمانشان زودتر برود که بیاید. با این که هیچ اطلاعاتی جز یک «شاید» کوچک در ذهنم نیست، اما به خودم این امیدواری را می دهم.

اشکال این دسته از امیدواری ها این است که آخرش که قضیه تمام بشود و ببینی بیخودی امیدوار بوده ای، سخت ضدحال می خوری کودکم.

حالا دیگر میل خودت است که از این ها داشته باشی برای خودت یا نه.

پای من یک تیرهای ناجور و عجیبی می کشد و من دوست بگذارم به حساب همان جوش خوردن...انصافاً خیلی اعصابم خورد می شود اگر بفهمم که عمل بد بوده یا مثلاً پلاتین را بد پیچ و مهره کرده اند یا بدتر از همه باید دوباره عمل بشوم.

عمل جراحی فقط و فقط به خاطر بیهوشی اش هم که شده، خیلی چیز مزخرفی است. البته خیلی چیزی از بیهوشی نمی فهمی، اما همه ی مشکل هم از همان جا آب می خورد. بعدش که به هوش بیایی، آن قدر چرت و پرت می گویی، آن قدر چرت و پرت می گویی که بعداً، مثل حالای من، با یادآوری شان کلی شرمنده می شوی.

البته بازهم به نظرم خیلی خنده دار است. یک جورهایی مثل مستی است. آگاه هستی که داری چه می گویی اما قدرت کنترلش را نداری. برای همین یک سری از حرف هایم یادم مانده، اما نمی توانستم جلویشان را بگیرم رسماً!

یک غروب جمعه... یک روز بی هیجانِ تکراری خسته کننده. و دلی تنگ. خب بچه جان جداً اصلاً می خواهی بلند شوی بیایی این جا که چه بشود؟

خب بیا. حداقلش وقت هایی که این جوری روز جمعه حوصله مان سر می رود، با هم منچ بازی می کنیم. یا مار و پله... یا حتی wii...

نه، خوب است. بیا.

30

2010-05-06T21:57:00.002+04:30

فرض کن یک نقاشی، روی یک کاغذ زرد کشیده شده باشد. بعد جلوی آینه باشد. می پرسی آینه کجاست؟ کنار تخت، چسبیده به دیوار. با ارتفاعی که تو هر لحظه، هنگام دراز کشیدن هم می توانی خودت را ببینی. بعدش چی؟ هی نقاشی را نگاه میکنی. خودت که نکشیده ایش؟

نه! ما از این هنرها نداریم.

پس بگو. یک نفر آن را کشیده به تو داده. آن نقاشی روی کاغذ زرد را. و چشم هایش را بسته است...دختری که توی نقاشی گردن بلندی دارد.

خم شو زیر تخت. دستمال های مچاله. شاید هنوز چندتا مانده باشد که به تو حس نوستالژی بدهد.

رو به روی پارک لاله-بعدازظهر-خارجی

دو نفرند که روبه روی هم ایستاده اند و صاف توی چشم های یکدیگر زل زده اند. پسری و دختری.

پسر: بافتِ چشم هات خیلی عجیبه. خیلی قشنگه. یه جورایی تا حالا ندیدم این جوری. دورگیریَم داره.

دختر: بافتِ چشم های تواَم خیلی باحاله. تازه کلی تیره هم هستن باید آدم دقت کنه تا بافتشو تشخیص بده.

پسر: (لبخند می زند) آره چشمای من خیلی سیاهن.

دختر: نه. سیاه نیستن. قهوه ایِ خیلی خیلی تیره ان. من همیشه دوست داشتم این رنگی باشن چشم هام. قهوه ایِ خیلی خیلی تیره.

دخترِ توی نقاشی، معلوم نیست چه رنگی هستند چشم هاش. گو اینکه به خوابی فرورفته است. مثل آن خواب های لذت بخشی که تو، وقتی می دانی هست، کنارش، می کنی. حوله ی حمام پرتقالی رنگ، به درِ چوبیِ کمد دیواری آویزان. جعبه ی دستمال، خالی. روی تخت... خالی...

روی میِز کامپیوتر، اسپری را گذاشته ام. چند جور پماد و کرم، یک بسته آدامس ریلکس سبزِ خانواده، کیف لوازم آرایش، گوشواره های کاموایی قرمز، چند تا فیلم که آب آناناس رویشان ریخته و جلدهایشان چسبناک شده اند.

حتی دیوارهای ساکت و سرد و مرموزِ قهوه ایِ میز کامپیوتر، وقتی نیستی، از تو می خوانند. از تو می گویند. همیشه نگاهت می کنند. توجهی نمی کنی بهشان معمولاً. و آن ها، ساکت، دوباره نگاهت می کنند.

وقتی نیستی، همه چیز از تو می خواند. من هم می خوانم. من هم می گویم. یاد آن روز، ظهر، که برای ناهار، رفته بودند شیلا ی گیشا، و بعد هم او با ماشین تو را همت، سر شیخ بهایی پیاده کرد و رفت سرِ کار، و تو تنهایی برگشتی خانه و می دانستی عصر برمی گردد دوباره به خیر.

«هنوز هم دست هایت را دوست دارم.»

29

2010-05-05T15:19:00.001+04:30

یک جایی کسی گفت که دیگر بس کن. وقتش است همه چیز را از سر بگیری. به او گفتی اگر باشد. اگر باشد.

و اگر نخواهد باشد، انتظار بیهوده ایست.

چندتا قرص کافی ست؟

28

2010-05-02T16:27:00.002+04:30

انرژی ام تمام شده است.

همیشه مقصری. همیشه دیوانه ای. دست بردار. دست بردار.

این تمام شدنی نیست. اعصابم چقدر خورد شده. . .

و بدتر... چشم اندازم تیره ی تیره...

ناتوانی ضعف اعصاب می آورد... برای بقیه زورگویی می آورد... دستِ بالا می گیرند...

تمامش کنید این محبت احمقانه را... نگران... نگران نگران....

چقدر زر می زنم این روزها.

27

2010-05-02T11:27:00.002+04:30

و من، هر آینه به گور خود خندیدم اگر و تنها اگر گفتم دلم برای آن موقع ها تنگ شده که خیلی چیزها سخت تر از حالا بود.

اصلاً چه دلیلی دارد که آدم این را بگوید؟ گفتنش هنر است؟ تو گه خوردی که دلت برای چیزی تنگ شد...

حالا چه طوری حرفم را پس بگیرم که خیالتان راحت بشود؟

بچه جان می بینی اعصابم خورد است ولم کن. نق نزن. برو آن طرف.

ببین به چه روزی افتاده ام. می خواهم بروم دانشگاه، می خواهم بروم این ور... پاساژ گردیِ بی هدف ِ مدرنیستی... بدوم... بدوم... اَه! چه کسی را گول می زنی؟

می دانی که دردت این نیست. می دانم که دردم این نیست...

یادت می آید آن شبِ بارانیِ عید، جردن و پارک و دستشویی؟

دردش این نیست... دردش این نیست... من را می خواهد... من را می خواهد...

حاضر است سال ها، سال ها، سال ها، در خانه بپوسد اگر تو باشی. اگر تو باشی... اگر باشی...

مدت ها بود که هذیان نمی گفتم... هذیان می گویی همیشه! حرفت چیست! نمی دانم!

این جا شیشه دارد... جلویشان پرده دارد...

پرده...

به سیخ می کشمت.

ساختار و تأویل متن را تا کجا خوانده است؟ هشتصد و خورده ای هم بله، صفحه دارد. بله امروز هم دوازدهم است. روز کنفرانس ایشان. . . می آید کنفرانس می دهد. کنفرانسی فلزی... کنفرانس پلاتینی... کنفرانس به لجن کشیده شده ی . . .

کافی بود ضربه مغزی شوی. آن وقت مغزت را پلاتین می گرفتند... و چقدر می خندیدیم.

من که نمی خندیدم. من می ترسم از مغزهای فلزیِ پیچ و مهره دار.

من نمی ترسم. من دیگر از هیچ نمی ترسم.

من از نبودنش می ترسم... شب ها خوابم نمی برد که نیست... و گریه و گریه و گریه...

دماغت را فین کن!

یک فینِ زرشکی...

26

2010-04-29T15:36:00.003+04:30

چقدر بی تابی و بی تابی و بی تابی.

گوشه ی خانه

پنجره ی بسته

تق تقِ قطره های باران روی شیشه

از پشت پرده

حالت دارد به هم می خورد از این تنهایی

از این غربت

از این ندانم کاری ها

ساکتِ ساکت

سردِ سرد

دلت تنگ است؟

"چیزی که عوض داره گله نداره"

چه می فهمی از زندگی وقتی نمی توانی راه بروی

نیست تا در آغوش بگیری

نیست تا نوازش کنی

نیست

بغض می کنی

صدایش هم نیست

باید حس کنی

چقدر داغونم.

25

2010-04-24T16:41:00.002+04:30

کودک عزیزم
چند وقت است که خیلی دلم برایت تنگ شده است... و برای بابا.. و برای خوبی های قدیم.
البته دوباره همه چیز خوبِ خوب می شود و تو دوباره می خندی، می دانم. چه کنم اما که دلتنگ و بی تاب هستم. و راه هم نمی توانم بروم و بابا را از سه شنبه بعدازظهر ندیده ام... که برای من زیاد است، کوچکم.
می دانی، شاید باید یک چیزهایی اتفاق می افتاد که تأمل من کمی بیش تر شود. فکر کن که تو قرار است بیایی و من آن قدر احمقانه رفتار کنم که همه تان را شرمنده کنم... نه قرار نیست این طوری باشد، بهت قول می دهم.
از من نا امید نشو، کلی اتفاقات خوب خوب قرار است بیفتد که همه شاد شویم... تو، بابا... من...

عزیزم! زخم هایم هم زود خوب می شوند، پلاتین پایم را هم بعد از چند ماه بر می دارم... دلم پاره پاره شده که نمی دانم چه کارش کنم، شاید زمان بیش تری بخواهد کنار آمدن من با خودم... یا تو با من... یا بابا با ما...

عزیزم. خیلی چرند می گویم شاید... نمی دانم. قول می دهم بهتر بشوم...

24

2010-04-14T12:30:00.004+04:30

فکرش را بکن یک روز خوش و خرم می روی دکتر، چون چند هفته ی قبلش دستت درد می کرده شدیداً اما الان خیلی بهتر شده نسبتاً البته! بعد آن جا عکس می گیرند و می گویند نرمی استخوان داری و مچ بند طبی می دهند برای سه هفته و می گویند هیچ کار با آن نکنی.

در کنارش حساسیت بهاره هم هست که از عطسه های صبحگاهی و خیلی معقول و منطقی تبدیل شده به سرفه های شدیدی که شاید تنها و تنها یک ساعت در کل شبانه روز تو را راحت بگذارند.

خلاصه... وضعیتی ست...

غده ی سرطانی داخل مچ دست...

هانی! تو خود می دانی من نیز...

که آن روز چه گذشت با عصاره ی شیرینی از پرتقال و رنگ های آبی و سفید و سرخ...

23

2010-04-07T21:49:00.001+04:30

چرا دهانم را نمی بندی؟ چرا؟

23

2010-04-07T21:46:00.000+04:30

چرا دهان من دوخته نمی شود؟ چرا؟

22

2010-04-07T09:51:00.003+04:30

گاهی بدون هیچ دلیلی، دلم برای آن موقع ها تنگ می شود که خیلی چیزها سخت تر بود از حالا. دیدارها...نگاه ها...برجستگی ها... "آه"ها...
نه که راحتیِ الان را دوست نداشته باشم، فقط یادشان می افتم و دلتنگ می شوم...

نکند آن موقع ها من را بیش تر دوست می داشتی؟!

با آن گودال های تاریک... آن شب های بی انتـــــــها...

خب بچه، من گاهی هذیان می گویم، ناراحت نباش برو آن گوشه بازیت را بکن.

یعنی "تو" هنوز نفهمیدی چه می گذرد در دلِ من؟

21

2010-03-27T15:57:00.003+04:30

همین طوری که روزها می گذرند، تو فکر می کنی که حتماً در همه چیز حکمتی نهفته است.

بسته ی پستی را تحویل می گیری و فکر می کنی که حالا بیست و سه میلیون پول می خواهی، فقط!

می روید تلو، می روید لواسان، کنار آن رستوران بزرگی که لابستر و کیویسکی دارد، فیله استریپس می خوری و چشم انداز سبزِ مات و آبیِ سربی کوها را از پنجره نگاه می کنی.

انتظار می کشی.

کودکِ کوچکش!

اگر بداند که اگر بخندد....

20

2010-03-19T23:48:00.001+03:30

کودک من!

سال جدید آمد. تو نیامدی.

پس کی می آیی؟

به شدت دلم سفر می خواهد به یک جایی که سبز و قهوه ای هایش زیاد باشد.

19

2010-03-16T22:25:00.001+03:30

مژده ای دل....

ت.س عزیز! خوش آمدی!

18

2010-03-07T09:46:00.002+03:30

مي پيچد همه چيز! مي پيچد همه چيز!
باز مي شود! باز مي شود!

17

2010-03-04T13:21:00.002+03:30

درست می شود...

سایه ی سرد و تاریک کودکی فراموش شده ی بیجان!

رهایم کن!

16

2010-02-26T15:51:00.002+03:30

نیمه شب
صدایی می آید.
شاید
تو رفته باشی
داخل دستشویی
و دماغت را
به قدرت هزاران هزار آذرخش سرخ
لای انگشت هایت
فین کرده باشی.

15

2010-02-26T15:45:00.001+03:30

وقتی که کسی حواسش به تو نیست، می توانی همه را زیر نظر بگیری. خیلی کیف می دهد دیگران حتی تو را نمی بینند و تو تک تک حرکات کوچکشان را با جزئیات از بری. آن قدر دلم می خواهد که این جور وقت ها کاملاً ناپدید بشوم و بعد ببینم که چه قدر طول می کشد تا بقیه متوجه نبودن من بشوند. و تازه بعدش هم اگر فهمیدند، چه واکنشی نشان می دهند. خیلی روزها مانده تا تو برسی. فعلاً می دانم که آن جا نشسته ای و سری تکان می دهی و لبخند می زنی، نگاه می کنی و مسخره می کنی. آن ها هیچ کدام حتی نمی دانند حضور داری و تو، همیشه آخر روز، قبل از خواب، زیر عکس هایشان می نویسی که امروز چه کردند و چه گفتند. و بعد، منتظر می شوی که من بخوابم و می آیی خودت را می چسبانی به من و به خواب می روی. من می دانم که بودنت، اتفاق هیجان انگیزی است. بسیار هیجان انگیز. شاید خودت هم تا حالا این را فهمیده باشی.
.
.
.
.
دلم برایت همیشه تنگ است.

14

2010-02-26T00:17:00.002+03:30

چیزی در دلت تکان تکان می خورد. مثل آن وقتی که توی جاده چالوس کل کتاب باغ مخفی را خواندی و بعد، خدا خدا می کردی که بالا بیاوری تا از آن برزخ لعنتی نجات پیدا کنی... و فقط توهم بود و توهم...

صبح می رود. تو خانه را مرتب می کنی. ظرف ها را می شویی، رخختخواب ها را جمع می کنی. تقریباً ظهر شده است. بقیه می آیند... با خرید، زخمی... خسته... کمک می کنی، ناهار می خورید، کمک می کنی، ظرف ها را می شویی...

حاضر می شوی و از خانه بیرون می روید. می روید آن جا... می خواهید خرید بکنید... دلتان خوش است... بیش از همه تو. شور و شوق داری. همه شان مال تو هستند... مال شما... و بعد زیتون و انجیر و ...

بعد دوباره می روید و تو یک جفت کفش می خری و می آیید خانه.

او دیرتر می آید. زیاد دیرتر. و اخموست و خسته.

و بعد...

«بی عرضه...»

وا می روی آخر روز.

13

2010-02-04T13:38:00.002+03:30

When you were a boy
You had no place inside your parents' world
You were falling like the leaves
From an old and dying tree

You went to school
But the teachers made you feel a fool
While the children played with joy
You were the one they would avoid

Some day
You will find a better place to stay
You'll never need to feel this way again
Again, again

Show a smile
They'd like to have you in their members' club
They'll buy you drinks and tell you lies
They pour rumbrella with some ice

No one cares
About that fucking pretty face you have
It means nothing much this life
So find the highest cliff and dive

Some day
You will find a better place to stay
You'll never need to feel this way again
Again, again

Some day
You will find a better place to stay
You'll never need to feel this way again
Again, again

Some day
You will find a better place to stay
You'll never need to feel this way again
Again, again

Download It

12

2010-02-04T13:31:00.001+03:30

مامانِ احمقت بازم گهِ زیادی خورده کوچولو. تو خیلی بدبختی که یه هم چین ننه ی خنگِ به درد نخوری داری. فقط همینو می تونم بهت بگم. فقط می تونم بگم واسه آینده ت متأسفم.

11

2010-01-22T20:23:00.000+03:30

من همیشه دنبال حادثه بودم. می رفتم تا پیدایش کنم. از همان بچگی. از همان موقع که دو سالم بود و راه می افتادم از در پشتی خانه بیرون می رفتم و می رفتم و می رفتم تا به خیابان اصلیِ محله می رسیدم و از خیابان رد می شدم و می ایستادم جلوی چراغ چشمک زنِ چهار راهِ محله و منتظر می شدم تا ببینم کسی می آید سراغم و بقیه که من را می بینند چه چیزی ممکن است به من یا خودشان بگویند و کلی چیزِ دیگر که فقط توی ذهن بچه ای دوساله پیدا می شود.
بعد یک نفر من را می دید و از من می پرسید که خانه ام کجاست، من هم راضی از این که بهم توجه شده به او می گفتم و او من را برمی گرداند دمِ در خانه مان.
ماجراجویی و رفتن پیِ حادثه. همیشه دوست می داشتم.
عزیزم، الان که احساس می کنم به یک خوشبختی خیلی نابی که قادر به توصیفش نیستم رسیده ام، شاید تنبل شده ام، شاید خوشی زده باشد زیر دلم. دلم "ثبات" می خواهد. اطمینان و آرامش می خواهد. دلم می خواهد با بابا خوشبخت باشیم و آرام...
اما هنوز هم ماجرا و هیجان را دوست دارم. مثلاً یکی از چیز هایی که دوست دارم این است که با دوچرخه برویم مسافرت، یا این که برویم یک جایی که هیچی از زبانشان بلد نباشیم و زندگی کنیم آن جا، یا کلی چیز دیگر.

خلاصه کودکم، من آدم یکنواختی نیستم. دلم نمی خواهد چند سال بعد که من را شناختی، اگر من کمی"پیر" شده بودم، بگذاری اش به حساب کسل کنندگی ام. قبول کن که کهولت سن شاید بعضی چیزها را در آدم کمرنگ کند، نه که کامل از بین ببرد.

چیز هایی در ذهنم بود که نشد بگویمشان. رشته ی کلام از دستم در رفت. بگذار برای یک وقت دیگر...

10

2010-01-21T11:53:00.002+03:30

When you're alone
And life is making you lonely
you can always go down town.
When you got worries,
All the noise and the hurry
seems to help,
I know down town.
Just listen to the music
Of the traffic in the city,
linger on the sidewalks
Where the neon signs are pretty.
How can you lose?
The lights are much brighter there
You can forget all your troubles,
Forget all your cares.
So go down town.
Things'll be great
When you're down town.
No finer place for sure-
Down town.
Everything's waiting for you
Down town.

Don't hang around
And let your problems surround you,
there are movie shows down town.
Maybe you know some little places to go
to where they never close down town.
Just listen to the rhythm
Of a gentle bossa nova.
You'll be dancing with 'em too
Before the night is over happy again.
The lights are much brighter there
You can forget all your troubles,
Forget all your cares.
So go down town.
Where all the lights are bright
Down town.
Waiting for you tonight
Down town.
You're gonna be alright now
Down town
.
When you're alone
And life is making you lonely
you can always go down town.
When you got worries,
All the noise and the hurry
seems to help,
I know down town...

Check out this personality quiz

2010-01-20T15:43:00.000+03:30

Check out this personality quiz

9

2010-01-20T14:26:00.002+03:30

امتحان ها تمام می شوند و من هنوز کلی کار هست که انجام نداده ام. قول و قرارهایی که با خودم گذاشته ام هم فعلاً به نتیجه ای نرسیدند.

کودکم! سعی کن این جا که آمدی با خودت روراست باشی. اگر قرار نیست از پس کاری بربیایی یا مثلاً حوصله ی انجام دادنش را نداری که فعلاً دلت نمی خواهد انجامش بدهی یا هر دلیل کوفتی دیگری داشتی که از زیرش در بروی، خیلی با شرفانه، خیلی محترمانه به "خود" ت بگو که قول نمی دهی و عذاب وجدان را از خودت دور کن. ببین آدم اگر به قول هایی که به خودش می دهد پایبند نباشد، عمراً اگر بتواند با بقیه خوش قولی کند. این چیز واضحی است.
تازه! آدم اگز التزامی احساس می کند در اینکه کاری انجام شود، غلط می کند که بخواهد از زیرش در برود. روی تصمیم هایت مقاوم باش. کودکم! الان دارم تو را تربیت می کنم. پس فردا نیایی این جا به من بگویی توی کوچه بازی کرده ای خسته شده ای و مشق هایت را من برایت بنویسم ها! تازه از دیکته ی شب هم معمولاً خبری نیست. اصلاً من این دیکته ی شب را قبول ندارم. ما مگر بچه بودیم مامان هایمان بهمان دیکته شب می گفتند؟ نه. خودمان از روی کتاب می نوشتیم همه چیز هم به خوبی و خوشی همیشه تمام می شد. تو هم به پیشنهاد من یک مدت این کار را بکن، اگر دیدم خدای ناکرده توی مدرسه دیکته ات افتضاح است و خیلی ضایع است که توی خانه همیشه بیست می شوی، یادت می دهم که از قصدی چند تا کلمه را اشتباه بنویسی که همه چیز طبیعی شود.

عزیزم. خلاصه هر کار که ازدستم بر بیاید انجام می دهم تا تو کم و کسری نداشته باشی.

8

2010-01-11T17:48:00.001+03:30

کودک عزیزم!
آدم ها خیلی موقع ها نظرهایشان با هم فرق می کند. باید همیشه یادشان باشد که در عین اختلاف نظر، هنوز هم می توانند هم دیگر را دوست بدارند. ممکن است من تمام کارهای تو را تایید نکنم، اما تو را که از خود من هستی، حتماً خیلی دوست دارم. علاقه و اختلاف عقیده مخصوصاً در رابطه ی مادر و فرزندی نباید به هم مرتبط باشند.
یکی دو روز گذشته، دل من خیلی گرفته بود. دلِ بابا هم خیلی گرفته بود. سوءتفاهم ها و کدورت ها، خیلی وقت ها به خاطر "حضور" و "دخالت" دیگران در زندگی آدم است. همیشه هم این طور نیست، اما در شرایط فعلیِ ما، من احساس می کنم که این قضیه خیلی تاثیر بر روابط ما گذاشته. دوست ندارم، اما این طور است.

دیروز من و بابا به امتحانمان نرسیدیم. اما اگر مقاله مان را تحویل بدهیم احتمالاً نمی افتیم. راستی تو از افتادن و پاس کردن و مشروط شدن چیزی می دانی؟
خیلی بی اطلاع هستی کوچولوی من. اما الان من حوصله ندارم این چیزها را برایت توضیح بدهم. شاید یک روزی، یک وقتی پیدا شود.
هوا خیلی خیلی گرم است. مخصوصاً این جا، در "این" اتاق ما، چون لوله های آب گرم از زیرِ مینِ اتاق کشیده شده اند به سرتاسر خانه. زمستان امسال تا الان خیلی زمستان نبوده. هوا گاهی حتی بهاری می شود. در بقیه ی حالات مثل روزهای عادی اواسط مهر می ماند. دلم لک زده برای قدرِ زیادی برف که بنشیند روی زمین.

تو باید همیشه ی همیشه بدانی که من چقدر این روزها از این که بابا خسته می شود عذاب وجدان می گیرم. اما دلم روشن است. خیلی. و گرم است. می دانم که همه چیز درست می شود. قول می دهم. آن وقت، تو که بیایی، می نشینیم رو به رویت و منتظر که کی بخندی. بعد قند توی دلمان آب می شود. رسماً!

قول بده که همیشه بخندی.

پ.ن:نمی دانم لپت چال دارد یا نه. مهم نیست واقعاً....

7

2010-01-07T14:51:00.003+03:30

سلام می کنم. در را می بندد. می نشینم.

" اینجا عزیزم، همین جا، مشکلاتی هست. نمی توانیم با هم در زلالِ آب غوطه ور شویم."

می نویسد.

"دلم درد می گیرد."

می نویسد.

"زمستان است. تو قهرت گرفته؟ زمستان.. به این گرمی؟ تو ناراحتی؟ دلت گرفته از ما؟ از ما؟ ما چه باید می کردیم که نکردیم؟ برف نمی آید؟ می گویند در اردبیل یک نفر کشته شده، سرعت بادِ گرم خیلی زیاد است. تو دوست داری؟ تو دلت نمی سوزد به حالِ ما؟ جز تو کی به ما نگاه می کند؟ تو هم اگر ما را ول کنی که دیگر هیچ... اما تو نمی کنی. تو ولمان نمی کنی می دانم."

هیچ نمی گوید.

"تو اصلاً می شنوی من چه می گویم؟"

سرش را تکان می دهد که بله، می شنود.

"خب! تو دیدی آن روز را، روزهای بعدش را. همه چبز را دیده ای. همه چیز را می بینی. تو چیزی نمی گویی؟ تو کاری نمی کنی؟ می گویی دست خودمان است؟ تا کی؟ تا کی باید رفتن؟ برنگشتن؟"

سرش پایین است.

"چه بکنیم؟"

نگاهم می کند. گرم می شوم. گرم می شوم. خوابم می برد.

خواب می بینم برف آمده...

6

2010-01-05T11:33:00.002+03:30

پنج یا بیست روز...
پنج روز تلخ ... پنج روز شیرین...
بیست روز انتظار...

توفیری نمی کند.
چشم هایمان را می بندیم. انگشتمان را می کنیم توی گوشمان.

در خیابان که تند می رانی، انگار قدرت مطلق دنیا شده ای. پول می خواهی! پول می خواهی!

نگاه خیره ی مردان بر صفحه ی سینما... زنان.

تو چه بدانی آشوب یعنی چه؟

It's not fair and I think you're really mean
I think you're really mean
I think you're really mean
Oh you're supposed to care
But you never make me scream
You never make me scream

5

2009-12-30T19:00:00.000+03:30

دلم سرمای ناب زمستانی می خواهد و هوایی که برفی باشد و کینه و سوز نداشته باشد. یاد آن وقت ها سرما به خیر. با لیوان های شیرکاکائو که از دسته شان نمی گرفتیم و می سوختیم.
با افرا...با کوچه مرغی...با سرما و سرما و سرما.
با تنهایی کنار خانه آخر روزها در تاریکی وقتی به تو فکر می کردم و زنگ می زدی.
با روسری قهوه ای کوچکم و دماغی که از سرما سرخِ سرخ می شد.
با برف که می انداختمت رویش.
آن وقت ها چقدر همه چیزِ من، همه ی دل خوشی من به این بود که تو باشی.
و هستی.
و دل خوشیِ من هنوز هم بودنِ تو است.
بودنِ تو و حس کردنت.
حس حضورت!
و سرما و برف.
برف اگر که بیاید که همه ی شهر سفید شود و اندوه ما به زیرِ آن مدفون...
و راه برویم در خیابان خلوت، آخر شب.
و برف ها زیر چراغ های شهر، زرد و نارنجی باشند.
و لپ تو یخ باشد و لپِ من، یخ.

"این روز ها را خوب به یاد بسپار."

کاش دور از این جا بودیم. من و تو.

4

2009-12-30T18:57:00.001+03:30

می نشینیم و فکر می کنیم. می نشینیم و حرف نمی زنیم. فکر می کنیم که حالمان بد است. نمی دانیم کداممان حالش بدتر است. دلمان می خواهد داد بزنیم. دلمان می خواهد یک اتوبانی باشد، درازِ دراز، که ما تویش شروع کنیم به دویدن و برویم و برویم و نایستیم و نایستیم. شب باشد و هیچ چیز را نبینیم مگر چراغ های اتوبان که با سرعت ما به چشممان خط می آیند.
یکی را می شناختم که آدم خیلی بدی نبود. می گفت بعضی وقت ها خوب است که آدم بترسد. بعضی وقت ها خوب است که آدم خطر نکند و بنشیند سر جایش.
بعد وقاحت به جاهایی می رسانند و از این صحبت ها، از این نشستن ها، بدجوری استفاده می کنند.

دلِ من، این روزها، بزرگ تر از همیشه است. روزها را در خود جا می دهد و شب ها را در خود جا می دهد و حرص ها و اندوه ها و خشم ها و بغض ها و نعره ها و خون ها و خون ها و خون ها را در خود جا می دهد.

زمستان، سرد، بهترین فصل سال. کاش برف بیاید دلمان به سفیدی خیابان ها و درخت ها، کمی سفید و لطیف شود...

و تو! فقط دست من را بگیر و هرگز دور نشو. همین جا، کنار من بازی کن. حتی اگر برف بیاید. فقط کنار من.

3

2009-12-30T15:32:00.005+03:30

به من نگاه کن. زمستان است اینجا. مامان، بابا، همه سردشان است. همه دست هایشان یخ کرده است. همه جیب می خواهند. همه "ها" می خواهند. همه دلشان آتش و قهوه ی داغ و محبت و لبخند می خواهد.
باز هم می گویی که می خواهی بیایی این جا؟ کنار من، کنار بابا، که نمی خندیم و دلمان شور می زند؟ که به تو بگوییم بودنت این جا کار خداست؟ که تو غر بزنی چرا آوردیمت؟ داشتی آن جا برای خودت بازی ات را می کردی؟

نمی دانم چه بگویم.
کاش تو این جا نه، جای دیگری بودی. ما هم.
با هم، می رفتیم جایی که زمستانش این همه اندوه و خشم و کینه نباشد. که بشود کنار سفیدی برف نشست و شیرکاکائوی گرمی با بخار فراوان خورد و از سفیدی لذت برد.

می رویم کودکم. می خندیم...

2

2009-11-13T17:11:00.000+03:30

تو هنوز به اين جا نيامده، فكر مي كني كه مي تواني حق را به يكي از ما بدهي؟ اصلاً لزومي ندارد تو خودت را قاطي كني، ببين بچه م! هيچ معلوم نيست كه تقصير كداممان است. حتي خودم هم بيش تر موقع ها نمي فهمم. بعدش هم! من و بابا كه با هم دعوا مي كنيم، همه ش به خاطر بهتر كردن روابط و شرايطمان است. در واقع اين حرف ها هيچ كدام "دعوا" نيستند. مباحثه كه مي داني چيست؟ هر چند از كجا بايد بداني! ببينم! در عالم ذرتان سطح ادبيات و اين ها چطور است؟ دايره ي واژگانتان گسترده تر از اين جاست يا نه؟ وقتي هنوز نمي داني مباحثه يعني چه، آن وقت مي آيي با من از تقصير و قصور و نمك نشناسيِ من حرف مي زني؟ من اگر زن نمك نشناسي بودم بچه م، اصلاً تو را قابل نمي دانستم كه بخواهم برايت حرف بزنم و از رابطه ي من و بابا بگويم و همه چيز را برايت تشريح كنم تا روزي كه آمدي و توانستي اين ها را بخواني، بفهمي در اين روزها بر ما چه گذشته.
بچه م!‌ گاهي خيلي هيجان زده مي شوم كه بدانم تو چه شكلي هستي! در واقع خيلي بيش از حد هيجان زده. نمي دانم ممكن است دماغت به من برود چشم هايت به بابا... يا بالعكس. حتي بايد بابا بزرگ مامان بزرگ هايت را هم دخيل كنيم كه آن طوري ديگر واقعاً حدس زدنش سخت مي شود. قيافه ات خيلي مهم نيست. بيش تر دلم مي خواهد شعورت بالا باشد. نه كه قرار باشد ما تربيتت كنيم ها، نه، خودش به خوديِ خود بالا باشد. گاهي كه با بابا صحبت مي كنم به اين نتيجه مي رسيم كه كاش تو بيايي و آشوب هاي گاه و بيگاه و جدي و شوخي ما را سر و سامان بدهي.
من حتي همين حالا هم احساست مي كنم. همين جا، درون من. از من...

In The Beginning

2009-11-13T15:43:00.001+03:30

اين جا، همين جا، تو را مي آفريند درون من.